วันนี้เริ่มต้นวันด้วยการค้นพบว่า.....ไอ้มิ้นต์กลับมาจากอังกฤษ(ทำไมวะ)

รู้ตอนอีกวันเดียวจะบินเนี่ยนะ ขอบใจนะแก ไมไม่บอกตอนจะกลับเลยล่ะยะ

เพราะงั้นวันนี้เลยมีนัด พาไอ้มิ้นต์ไปกินข้าวกะไอ้จาที่อื้อจือเหลียง....ไกลอ่ะ

ตื่นมาสดใส แต่นาฬิกาไม่ปลุก ออกจากบ้านตอนเช้า

ไปรับไอ้มิ้นต์(บ้านอยู่เฟสตรงข้าม)...ตรงดิ่งไปสยาม(อีกแล้ว...3วันติดครับท่าน)

กินข้าวกับสาวๆแล้วแยกกันที่อื้อจือเหลี้ยงบ่ายโมงกว่าๆ

เดินไปขึ้นรถไฟฟ้าที่ศาลาแดง เจอเพื่อนคนเดิมกะเมื่อวาน

.........คำแรกที่ทักคือ ...."ทำไมวันนี้ส้มจังวะ" ขอบจายนะ

กลับไปสยาม ซื้อหนังสือ(อีกแล้ว ต้องเลิกซื้อแล้วล่ะ รวมๆแล้ว3000 แล้วอ่ะเดือนนี้)

กลับบ้านแบบสติครบสมบูรณ์ทุกประการ เป็นวันที่ชิลมากกกกกกกกกกกก

แต่!!

อาการเริ่มออกตอน6โมงกว่า....เราเรียกอาการนี้ว่าอาการ"ก่อนบิน"

คิดถึงบ้าน ขี้อ้อน อยากร้องไห้ คลื่นไส้ ไม่อยากไป.................

อยากจะยึดขาแม่ไว้ แล้วร้องกรี๊ดว่า ไม่ป๊ายยยยย ไม่ปายยยยย!! แบบตอนอนุบาล

คุยกะเพื่อนตอนเย็น มันถาม เป็นอารายวะ เมื่อตอนเที่ยงยังปกติอยู่เลย

.....ไม่รู้ว่ะ รู้แต่กรูจาตายแล้ววววววว

แอร์ทุกคนเป็นโรคนี้นะ โรคแพ้การเก็บกระเป๋า

เกลียดการออกจากบ้านไปบิน เกลียดการเก็บกระเป๋า

ขอสารภาพว่าเราเป็นยังไม่หนัก เพื่อนบางคนเสียน้ำตามันทุกไฟล์ท

หวังว่าเราคงไม่เป็นหนักขนาดนั้นะ เฮ้อออ

ไดหดหู่อ่ะวันนี้ ไม่ชอบเลย เกลียดความหดหู่ เฮ้ออ

กลับบ้าน17จ้ะ

Name : Email : URL : Comment : กรอกตัวเลขก่อนส่ง